Dat komt omdat ik per ongeluk dacht dat hetgeen mij veel bezig houdt genant is. Maar wat schetst mijn verbazing, ik ben juist heel hip bezig. Wanneer leer ik het toch eens. Besparen is hot.

De oogst van deze week:

2 pakken Ariel Tabs twv 6,50 geheel gratis, schoenen voor 89 euro in plaats van 149, gratis Kleenex tissues en een gratis verpakking Swiffer-Duster. Gewoon een kwestie van je ogen openhouden en je vooral niet schamen om een bon in een envelop te stoppen en op te sturen of een klein stukje om te fietsen.

Ik vind het leuk. Volgende keer zal ik op tijd melding maken van slimme acties.

De eerste keer dat het mij overkwam was toen ik mijn moeder mailde met een oppasverzoek. ‘Oppas-oma gezocht?’ verscheen er binnen no time boven in mijn Gmail balk. Ik schrok me dood. Echt een hele enge ervaring was het. Alsof er iemand bij Gmail zat mee te lezen, alsof mijn mails niet langer privé waren. Maar het went snel en het is soms zelfs ronduit grappig.

Maar vandaag bekroop mij weer dat enge gevoel, dat gevoel dat er meegekeken wordt in mijn leven. Niet door Gmail dit maal maar door niemand minder dan God himself. De god van de Jehova’s om preciezer te zijn.

Al jaar en dag krijg ik de Jehova clubbladen ‘De Wachttoren’ en ‘Ontwaakt’ in de brievenbus. Gewoon omdat ik ze een keer aardig in ontvangst heb genomen. Mijn Jehova en ik kennen elkaar een beetje,  we zeggen elkaar vriendelijk gedag. Een vriendelijkheid gebaseerd op wederzijds medelijden.

Maar goed, vanochtend vond ik mijn blaadjes weer op de mat. Er trok kippenvel van beneden naar boven over mijn ruggengraat want geloof het of niet: op de ene cover sta ikzelf en op de andere staat de vraag die regelmatig door mijn kop maalt: wat is in gods-hemels-naam het geheim van een goede relatie?

Ben ik het of ben ik het niet?

Mis. Ik zou misschien prijstechnisch niet liever willen dan rood/wit winkelen maar het ziet er niet uit. Het ziet er niet uit. Een hele kar vol rood/witte spullen. Zo’n kar schreeuwt: ‘Kijk mij! Ik heb geen geld!’ of ‘Ik heb wel geld maar ben een vrek!’ of ‘De kwaliteit kan me niets schelen als het maar goedkoop is!’ of ‘Ik zou willen dat ik in het oude Oost Europa woon en dit lijkt er een beetje op!’.

AH schiet z’n doel voorbij als het gaat om mensen als ik, of nou ja als het gaat om mij. Maar ik ben mensen als ik, dus. Want nog even los van het armoedige winkelwagentje, als je visite hebt en alles dat je tevoorschijn haalt om ze eens lekker te verwennen zit in een rood/witte zak, pot of fles, dan is je Bourgondische uitstraling voorgoed gedoofd.

Je zou de neiging krijgen om alle rood/witte dingen over te gieten in de kleurrijke en diverse verpakkingen van, ik noem zomaar wat: de Aldi. Maar als je op die toer gaat, je voelt hem misschien aankomen: dan kun je de betreffende artikelen beter gewoon kopen bij de Aldi. Ben je nog goedkoper uit ook.

Ps: Wat ik me ook steeds afvraag is wat het wel niet moet schelen aan drukkosten, alleen rood/wit in plaats van full color. Dat moet een immens bedrag zijn. In die zin begrijp ik AH wel weer. We moeten allemaal op de kleintjes letten.

Ja het is een dramatisch slechte foto

Je hebt brood en je hebt brood.

En dan heb je ook nog: Brood Van De Fransche Bakker.

Of nee: Brood Van Het Franse Bakkertje.

De Franse Bakker, hier in de buurt, is nogal populair gezien de lange rij die zich elke zaterdag trouw van de deur tot ver voorbij de Bruna vormt. Een interessante rij want in deze rij staan mensen die eigenlijk te goed, te bijzonder of te rijk zijn voor het staan in een rij. Dat zie je aan de kapsels, de schoenen, de bontkragen, de trenchcoats, de rode broeken en de glimmende kinderen. En ze staan er vaak met het hele gezin. Opgedoft met z’n allen in de auto gestapt om brood te gaan halen dus.

Ik zou er het liefst een stoeltje neerzetten, ergens lekker in het zonnetje en dan de rij bekijken. Ik zou, lurkend aan mijn cappuccinootje, dit soort gesprekken horen:

“Ach, he wat leuk! Jullie ook hier?”                                                                                                                                                                            “Via wie? Ach ja natuurlijk, ik heb ze het geheim verklapt. Ik ontkwam er gewoon niet aan. Wij komen hier al jaren. Waren zo ongeveer de eerste klanten. Ontzettend leuke mensen, en natuurlijk fantastische baksels”.

Ze zeggen natuurlijk niet echt ‘baksels’ maar ik weet niet wat die mensen daar dan wel allemaal komen halen.  Stokbrood lijkt me te voor de hand liggend. Ik zal het van de week eens vragen als er geen ellenlange rij staat. Hetgeen elke dag behalve zaterdag is dus.

Maar de rij irriteert me ook. Mateloos zelfs. Het is echt zo’n zelfingenomen ‘kijk mij nou toch eens verantwoord en leuk zijn’ rij. Een rij met mensen die zelf niet helemaal begrijpen waarom ze nou in die rij staan maar het klinkt zo leuk en verantwoord. Dat je in die rij hebt gestaan. De rij van dat leuke Franse Bakkertje waar ze ook echt Frans Spreken en authentieke Franse Recepten gebruiken.

Klote Rij.



‘En wat denk je?’ vroeg ik verwachtingsvol aan mijn dochter terwijl ik in mijn nieuwe leren broek rondjes draaide door de keuken.

‘Nah, nee, vind het niks, je bent er te oud voor’ zei ze na een halve blik op me te hebben geworpen.

Leermoment 2:

‘Goh wat grappig ik heb de hele dag van die broeken verkocht vandaag’  aldus vriendin B. die in een kledingzaak werkt.

‘Ja, das niet zo gek want ze zijn helemaal hip’ zei ik.

‘Oh, ja, nou ja ik had gewoon niet verwacht dat jij zo’n broek aan zou doen’

…en bedankt.

hello 16

Maar goed.

Het moet mooi, het moet betekenisvol, het moet meeslepend. Ze wordt maar één keer 16. En ik heb te veel afleveringen van MTV’s My Sweet 16 gekeken. Zo zou het moeten:

Er stopt een limousine voor de deur. Er wordt aangebeld door een hip, nader te bepalen, iemand. Of de jarige zin heeft in een ritje. Dat heeft de jarige, en ze stapt in. Terwijl de limo wegrijdt komt de eerste visite aangelopen.

Binnen plakken ze allemaal een betekenisvol gedichtje of ander gevoelig schrijfseltje of plakseltje in het boek dat natuurlijk klaar ligt. De kadootjes worden op de rijkversierde tafel gelegd. Diezelfde tafel waar de taart met 16 verdiepingen op staat. Elke verdieping laat een tafereeltje zien uit het leven van mijn jopje.

De visite, een man of 40, stelt zich gezellig op op de stoep en vormt zo een haag. Iedereen heeft bloemenslingers op en om en een feesttoeter in de aanslag. Daar komt de limo aan. De jarige stapt uit onder luid gejuich en gezang om zo snel mogelijk naar binnen te schieten. Zonder op of om te kijken. Het blijft een puber.

Dan heffen we een glas champagne op de jarige en zingen met z’n allen het lied dat ik heb geschreven. Speciaal voor mijn dochter. Die zich inmiddels verstopt heeft onder de tafel omdat ze er helemaal niet van houdt als er mensen voor haar zingen en al helemaal niet als haar moeder sentimenteel gaat lopen doen.

Dan is het even vrij spelen voor iedereen en om een uurtje of zes verschijnt daar de paella man met z’n enorme paella pan en eet iedereen paella. Niet dat ze paella lust maar we hebben het hier nu over mijn ideale verjaardagsplan.

Het stomme is dat het allemaal helemaal niet perse onhaalbaar is, behalve die hippe figuur die haar moet komen halen in een limo dan. Maar het zal niet zo gaan.

Het is dan wel MIJN dochter die 16 wordt maar het is nog altijd HAAR feestje.

Hello Aldi

Zoals gewoonlijk ben ik compleet doorgeslagen.

Danny is tegenwoordig gewoon weer zichzelf.

Eindelijk heeft hij zich weten los te rukken uit de wereld van musical, theater en beschaafd praten. Een beetje zoals Marc-Marie zijn pruik afzette, heeft Danny zijn ABN spreken aan de wilgen gehangen. Dit is eindelijk de échte Danny.

Zogenaamd dan natuurlijk, want het is echt niet om aan te horen die nieuwe volksheld van ons. En overtuigend is het al helemaal niet. Ik hoor een mix van Gerard Joling, Johan Cruijff en Dries Roelvink met een snufje Loesie om het af te maken. Dat snufje Loesie heeft te maken met de spreekwoorden die onze Danny sinds kort verbastert. Zo hoorde ik hem dingen zeggen als dat je het ijzer moet buigen als het nog heet is of dat je een gegeven paard nooit naar de slager moet brengen en zo nog wat onzin.

Charmant, dat zal zijn wat hij probeert uit te stralen. Een soort ruwe bolster blanke pit. Die eenvoudige jongen die het liefst boven op de bar staat te zingen in de kroeg van z’n enige tante Sjaan.

Nou ja wat het doel ook is: hou er gewoon mee op want het irriteert me mateloos.

Echt een veel te simpel woord:

Gescheiden.

Het zou er meer zo uit moeten zien:

Sdhfguweyftyuaefgu865da675fuwhrvwjgvkweghfkghsFCGSDFcskgjdfv,jesFVES,BNFVW, emblkesjfh;djkgkdjfgh;dkfjhSLEHFbKJgdjkrghdjkghkjf.g

De jaren dat je er naar toe groeit, of krimpt, hoe je het noemen wil. De tijd dat de beslissing valt, de tijd dat je van de ene emotie in de andere dondert. Het verdriet, de schuldvraag, het gemis, het afscheid, het rouwen. De zware deken die op je ligt, het leven met maar één gedachte aan je kop, het vallen en het opstaan. Het losbreken, het puinruimen en het langzaam ontwaken in een nieuwe wereld. Een wereld waar je opnieuw je plek moet veroveren.

Nee, gescheiden, het dekt de lading niet. Tssssssss. Bij lange na niet.

Niet alleen probeer ik aan kliekjesdag te doen, ik ben ook op de kleintjes aan het letten.
Nee niet de kinderen, die letten wel op zichzelf. Ik bedoel koopjes, kortingen, boodschappen.
Avonden lang struin ik het internet af op zoek naar leuke aanbiedingen, dwaal ik over vrekken-fora, verdiep ik me in de verschillende merken en hun goedkopere alternatieven.

Aan aanbiedingen geen gebrek. Sites als vakantieveilingen en groupon zijn niet echt moeilijk te vinden en voor je het weet heb je een schoonheidsbon, onbeperkt tapas eten en een erotische fotoshoot te pakken, allemaal voor minder dan de helft!
Op vrekken-fora leer ik welke zaken je nooit, maar dan ook echt nooit, voor het volle pond moet kopen. Wasmiddel, wasverzachter, toiletpapier, afwasmachineblokjes en zo nog wat zaken koop je uitsluitend als er een mega aanbieding is.
En dan de A-merken en hun goedkopere alternatieven. Mijn dochter en ik namen de proef op de som met m&m’s. Heerlijk maar duur. Dirk van der Broek had twee goedkopere soorten in z’n assortiment en dus hebben we beide gekocht om voor eens en voor altijd te bepalen welke het best zijn.

Je ziet ik ben hartstikke goed bezig.

Behalve dat ik nu dus een aan verslaving grenzende interesse heb ontwikkeld voor veilingsites, ik veel te veel geld heb uitgegeven aan dingen die ik niet nodig heb, ik de eerst komende 25 jaar geen wasmiddel aanbieding meer mag kopen en ik twee zakken hele vieze nep m&m’s in de kast heb liggen.

Zucht.